düşünce baloncukları egzantrik doğu ülkeleri, şirin kafeleri ile avrupai kentleri ile doluyken istedim ki kadıköy’ü anlatayım. 

istedim ki vaktimiz olsun gezelim, gezerken konuşalım, anlatalım işte şu köşede özgü’nün devirdiği sokak lambası, şu apartmanın en üst katından püsküren adam, adımlarımızın izleri durur fark etmeden, ıslak gibi yerler, köpekleri var tanıdık huyunu suyunu bildiğimiz. bir ev var susuz kalıp birilerini çağırdığımız ve onlara “gelirlen su al hacı” deriz.

bunları anlatmak istedim. çünkü şarkı yazılır aslında. sadece, hissedebildiğim şeyleri anlatamayacığımı bilmiyordum. 

kadıköy defteri tutmalıymış.

onun yerine sustum. metis in bu seneki ajandasını düşündüm. çok güzel ajanda. ve sadece bir ajanda yani her şeye rağmen.

rose is rose is rose is rose.